Het sprookje is uit…..de pups zijn uitgevlogen en dit waren de laatste van al onze nestjes. In 25 jaar 12 nestjes mogen hebben. Van begin tot het eind een wonder waar niets tegenop kan. Natuurlijk zijn er dingen die niet leuk zijn zoals het vele schoonmaken en de eindeloze stroom van visite. Zonder deze mensen was het niet mogelijk en had ik geen enkele pup kunnen verkopen. Het liefst had ik jullie allemaal gehouden maar dat is onmogelijk en zelfs voor de pups niet leuk.4 keer heb ik een pupje mogen houden: Shane, Nicky, Puck en Stijn. Het waren en zijn mijn hondenkinderen. De pups die uitgevlogen zijn blijven dat ook maar kunnen hier niet wonen. Reikhalzend heb ik uitgekeken naar het wonder van elke geboorte welke wij liefdevol opgevangen hebben in onze handen. Ik heb jullie bewonderd, geknuffeld, met jullie gespeeld en jullie getroost als jullie te hard werden gepakt door je broertjes en zusjes. Bij elk nestje jullie begeleid en voorbereid op de wereld, de mensen en veel wat daar bij kwam kijken. Ook de moeders die mij deze pups hebben gegeven betekenen de wereld, zonder hun geen pups. Deze mamma’s hebben wij ook verzorgd, geknuffeld en bewonderd, zij hebben voor ons dit mogelijk gemaakt, zij zijn de moeders die ik nooit kon worden maar deze ervaring benadert het heel dicht.
Jullie zijn gechipt en ingeënt maar veel belangrijker jullie zijn mooie, lieve en vooral sociale hondjes geworden. De laatsten zijn het moeilijkst, er komen immers geen popjes meer waar ik met geduld op heb gewacht. Deze leegte zal niet worden opgevuld hooguit ingevuld met andere dingen in het leven maar niets is te vergelijken met jullie. Jullie geur die ik blijf ruiken want er zit een luikje in mijn lijf waar het verstopt zit en moeiteloos kan openzetten, deze unieke geur van jullie kan en wil ik niet vergeten. Ook de oogjes waarmee jullie mij vol vertrouwen aankeken of als ik jullie optilde om even te voelen of jullie weer gegroeid waren maar vooral om te kijken naar mijn wondertjes. En jullie? Jullie vinden het heerlijk om aangeraakt te worden en laten vol trots jullie mooie kale buikjes zien waar ik mijn vlinderkusjes geef. De laatste dag is aangebroken, mijn tranen kan ik niet meer tegenhouden. Ik mag jullie nog 1 keer vasthouden voordat jullie gaan, nog 1 keer ruiken, jullie likken mijn tranen van mijn gezicht.
Niet meer wachten op een loopsheid en de dekking…
Niet meer de zwangerschap beleven, de dikke buikjes zien groeien en reikhalzend uitkijken naar de bevalling….
Niet meer de vlag uithangen: pups geboren..
Niet meer De webcam aan en uitzetten…
Niet meer de foto’s en filmpjes maken en sturen naar iedereen die hier blij van werd
Niet meer jullie aanleggen bij je moeder want in het begin zijn jullie blind en doof
Niet meer wachten tot de oortjes en oogjes open gaan en jullie mij vol vertrouwen aankijken
Niet meer jullie bakjes vullen met de brokjes
Niet meer hele dagen wassen en drogen
Niet meer de eindeloze stroom visite
Niet meer jullie knuffelen, met jullie spelen en Julie kusjes geven want dat zijn er nooit genoeg.
Niet meer van jullie houden is onmogelijk want dat blijf ik doen ook van alle andere hondjes die nog leven.
Iedereen bedankt die dit met mij hebben mogen meemaken, jullie lieve berichtjes, de appjes, kijken op de webcam, zonder jullie zouden er geen pups zijn,
Speciaal dank ik Elly van den Dungen die alle mooie creaties heeft gemaakt.
Ook alle pupkoperss die het vertrouwen in ons hebben gesteld en een pup van ons gekocht hebben.
Jullie zijn weg, ik hoop dat ik alles gegeven heb waardoor jullie groot konden worden en bewonderd worden in de wereld, ik weet zeker dat heb begin goed is geweest, het vervolg mogen de nieuwe baasjes doen en ook dat komt goed. De leegte is groot en het weten dat het niet meer wordt opgevuld door het uitkijken naar pups is hartverscheurend maar het was helaas geen keuze.
Ga lieve strontmonstertjes en verken de wereld, groei op en wordt een mooie, ondeugende en vooral een lieve Smacklab
